Funcionamento da rectificadora convencional

A rectificadora convencional é unha máquina ferramenta que se emprega para o mecanizado de pezas por abrasión. O rectificado practícase sobre pezas de aceiro, na súa maioría, que se endurecen a través dun procedemento térmico.

Que é unha rectificadora convencional?

No ámbito do mecanizado existen tres procedementos polos que se poden traballar as pezas: con arranque de apara, sen arranque de apara e por abrasión. O proceso de abrasión practícase utilizando unha máquina ferramenta chamada rectificadora e caracterízase por traballar pezas achegando gran precisión dimensional, así como menos rugosidades.

Para poder rectificar un material empréganse moas, que son discos abrasivos robustos. Pero cando se realiza o rectificado de pezas? Xeralmente utilízase como método complementario unha vez que a peza foi traballada noutras máquinas como o torno, a fresadora, etcétera. A través dos outros procesos de mecanizado, como o torneado ou o fresado, elimínanse grandes cantidades de material; o sobrante pode retirarse por procesos abrasivos para perfeccionar a peza. O rectificado permite, ademais, que estas pezas poidan ser tratadas por outros métodos como o pulido e o lapeado.

As rectificadoras convencionais están formadas por un bastidor ao que vai suxeita a moa xiratoria, que se compón de grans abrasivos moi resistentes e duros. A velocidade destas moas pode alcanzar as 30.000 revolucións por minuto. Todo depende do diámetro da moa.

Tipos de rectificadoras

É importante salientar que existen distintos tipos de rectificadoras no mercado e que se utilizan segundo o tipo de pezas que se van mecanizar, así como o uso que se faga delas nos obradoiros:

• Rectificadora de superficies planas: este tipo de rectificadoras pode dividirse en dous: tanxenciais e frontais. Distínguense porque son fáciles de utilizar, pois unicamente están provistas dun carro que permite os movementos de rotación e translación da peza.
• Sen centros: para rectificar pezas de dimensións pequenas e con forma cilíndrica. Poden automatizarse.
• Rectificadora convencional ou universal: emprégase para o mecanizado de diámetros exteriores de eixes, na súa maioría. Son máquinas de gran tamaño e caracterízanse porque o cabezal portamoas está provisto dun variador de velocidade que se axusta segundo as características da moa e da peza que se vai rectificar.
• Rectificadora cilíndrica: divídense en externas e internas.

Como funciona a rectificadora convencional?

A rectificadora universal ou convencional ten a vantaxe de ofrecer moita maior capacidade de traballo, posto que permite realizar o traballo de pezas por revolución. Estas máquinas caracterízanse polo seu gran tamaño e robustez, o que permite o mecanizado de todo tipo de pezas, case sen importar as súas dimensións. Así, nunha rectificadora convencional é posible traballar pezas de tamaños minúsculos que requiran moita precisión, pero tamén permite o mecanizado de pezas de tamaños moito máis grandes.

Esta máquina ten un carro lonxitudinal que é o encargado de proporcionar o movemento de translación ás pezas, as cales xiran sobre o seu propio eixe, a través do avance e do retorno automático do propio carro. O movemento do carro conséguese grazas a un mecanismo hidráulico.

Pola súa banda, as moas abrasivas teñen un movemento de rotación oposto ao que segue a peza que se vai mecanizar. E cal é a velocidade de rotación do eixe? Debe axustarse en función da dureza da peza e das características do mecanizado; para iso, a rectificadora convencional conta con reguladores de velocidade.

As moas abrasivas nas rectificadoras

As moas ou cepillos abrasivos son a ferramenta fundamental en toda rectificadora. Estas moas adáptanse ás formas das pezas e proporcionan unha acción de amortecemento ideal para todo tipo de superficies que se van rectificar. Contan coa característica de poder adaptarse facilmente a contornos e formas complexas das pezas e deséñanse co obxectivo de ofrecer un acabado uniforme.

Nas rectificadoras, a moa xira a alta velocidade para eliminar as alturas, imperfeccións e irregularidades das pezas que se van mecanizar. Estas moas elabóranse cun material composto: material de soporte, axente aglutinante ou resina e mineral abrasivo. As moas caracterízanse pola súa dureza e estrutura, así como polo tipo de mineral que empreguen; estes serán factores que hai que ter en conta antes de escoller unha moa abrasiva. Ademais, tamén depende do grao de acabado que se queira conseguir sobre a peza e das súas propiedades.

Dentro das propiedades das moas de rectificar atopamos que teñen un número indefinido de arestas cortantes formadas polos grans abrasivos; estes grans abrasivos, que están unidos polo aglutinante, son os que se encargan de traballar a peza cando entran en contacto coa superficie. Por outra banda, estas ferramentas teñen puntos de corte colocados de forma aleatoria, polo que é difícil controlar a posición de cada un dos grans da moa.

Por último, debemos salientar que o proceso de rectificado consome grandes cantidades de enerxía; o 80 % desta enerxía pérdese en forma de calor, mentres que o 10 % gástao directamente a moa abrasiva.